Risicoclassificatie

Risicoclassificatie is een cruciale stap in het RI&E-proces. Zonder classificatie is elke maatregel even urgent – en dat is uiteraard onwerkbaar. Ook signalen uit medewerkersonderzoeken of PMO / PAGO kunnen prioriterende waarde geven.

Een goede classificatie bepaalt per risico de kans op optreden en de ernst van de gevolgen. Door deze twee assen te combineren ontstaat een risicomatrix die richting geeft aan het Plan van Aanpak. Het helpt om niet alleen risico’s te benoemen, maar ook te prioriteren. Toch blijft deze stap vaak oppervlakkig ingevuld.

Risicobeoordeling toepassen op de eigen organisatie

In veel RI&E-tools zit een standaard risicobeoordeling ingebouwd, maar deze wordt lang niet altijd toegespitst op de eigen organisatie. Dat leidt tot een generieke benadering, waarbij serieuze risico’s onterecht laag scoren, of juist onnodig zwaar worden ingeschat.

Basiselementen van een risicoclassificatie

Een risicoclassificatie bestaat meestal uit drie kernfactoren:

1. Kans – Hoe vaak kan dit risico optreden? (bijvoorbeeld: zelden, soms, vaak)

2. Effect (ernst) – Hoe ernstig is de schade als het risico zich voordoet? (licht letsel tot blijvend letsel of overlijden)

3. Blootstelling – Hoeveel mensen lopen dit risico, en hoe vaak? (incidenteel of dagelijks)

Elk van deze factoren krijgt een score, vaak op een schaal van 1 t/m 5. De totaalscore wordt berekend als:

Risicoscore = Kans × Effect × Blootstelling

Voorbeeld van een risicoclassificatie

De waarde van risicoclassificatie blijkt ook bij het analyseren van incidenten. Pas als duidelijk is of een risico structureel is, en of het in eerdere gevallen tot een ongeval leidde, kan effectief worden gestuurd. Zo worden classificatie en incidentdata elkaars versterkers. Een krachtige manier van werken binnen de Arbowet.